Ποιος εξηγεί στον παίκτη γιατί δεν παίζει;

Ο προπονητής αποφασίζει τον χρόνο συμμετοχής. Ο νεαρός αθλητής χρειάζεται να καταλαβαίνει τι ζητείται από εκείνον και πάνω σε τι μπορεί να δουλέψει. Ανάμεσα στα δύο υπάρχει μια συζήτηση που αξίζει να γίνεται.

Ο αγώνας τελειώνει. Ένας παίκτης βγάζει το σκουφάκι του έχοντας αγωνιστεί ελάχιστα. Στο επόμενο ραντεβού με την ομάδα ακούει ότι πρέπει να συνεχίσει να προσπαθεί.

Τι ακριβώς πρέπει να προσπαθήσει να αλλάξει;

Η επιστροφή του στην άμυνα; Η θέση του χωρίς την μπάλα; Η ταχύτητα με την οποία αποφασίζει; Η συνέπειά του στην προπόνηση;

Το «δούλεψε περισσότερο» μπορεί να είναι καλοπροαίρετο. Παραμένει, όμως, μια αόριστη οδηγία όταν δεν συνοδεύεται από κάτι συγκεκριμένο.

Στην αναπτυξιακή υδατοσφαίριση, η συζήτηση για τον χρόνο συμμετοχής αφορά και το τι μαθαίνει ένας αθλητής όσο περιμένει την ευκαιρία του.

Η επιλογή χρειάζεται εξήγηση

Ο προπονητής έχει την ευθύνη να επιλέγει. Συνυπολογίζει την προετοιμασία, την κατάσταση των παικτών, τις απαιτήσεις του αντιπάλου και την εξέλιξη του αγώνα. Δεν είναι κάθε απόφαση για τον πάγκο συνολική αξιολόγηση της αξίας ενός παιδιού.

Αυτό, όμως, χρειάζεται να εξηγείται.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «σήμερα χρειαζόμασταν διαφορετικά χαρακτηριστικά» και στο «δεν είσαι ακόμη έτοιμος για αυτόν τον ρόλο». Η πρώτη φράση αφορά μια συγκεκριμένη αναμέτρηση. Η δεύτερη ανοίγει μια συζήτηση για την προετοιμασία του παίκτη.

Όταν η αιτία παραμένει ασαφής, ο αθλητής καλείται να τη μαντέψει. Και οι ερμηνείες που μπορεί να δώσει δεν είναι απαραίτητα εκείνες που είχε στο μυαλό του ο προπονητής.

Από τη γενική παρατήρηση στον συγκεκριμένο στόχο

Ας πάρουμε ένα υποθετικό παράδειγμα.

Ένας παίκτης ακούει ότι πρέπει να βελτιωθεί αμυντικά. Η παρατήρηση μπορεί να γίνει πιο χρήσιμη αν προσδιοριστεί: μετά από χαμένη επίθεση, χρειάζεται να εντοπίζει νωρίτερα τον αντίπαλό του και να επιστρέφει στη σωστή θέση.

Τώρα υπάρχει κάτι που μπορεί να δουλευτεί και να παρατηρηθεί στην επόμενη προπόνηση.

Η ίδια λογική ισχύει για την επίθεση. Το «παίξε πιο γρήγορα» αποκτά περιεχόμενο όταν συνδέεται με μια απόφαση: να ελέγχει τις διαθέσιμες επιλογές πριν δεχτεί την μπάλα.

Μια εξήγηση γίνεται προπονητικά χρήσιμη όταν δίνει στον αθλητή έναν στόχο που καταλαβαίνει.

Η πιο χρήσιμη απάντηση στο «γιατί δεν παίζω;» περιλαμβάνει και το «τι μπορώ να δουλέψω από αύριο;».

Χρειάζεται και μια επόμενη συζήτηση

Η ανατροφοδότηση μένει μετέωρη όταν δεν επιστρέφει κανείς σε αυτήν.

Αν ο παίκτης δουλεύει πάνω σε κάτι συγκεκριμένο, χρειάζεται μια ευκαιρία να συζητήσει την πρόοδό του. Τι έχει αλλάξει; Τι εξακολουθεί να δυσκολεύει; Χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση;

Αυτό δεν σημαίνει υπόσχεση συγκεκριμένων λεπτών συμμετοχής. Σημαίνει ότι ο στόχος δεν μετακινείται σιωπηλά και ότι η προσπάθεια εξετάζεται με κριτήρια που έχουν εξηγηθεί.

Το ίδιο ισχύει όταν η πρόοδος υπάρχει, αλλά ο ανταγωνισμός για τη θέση παραμένει μεγάλος. Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που μπορεί να ειπωθεί καθαρά, χωρίς να ακυρώνει τη δουλειά του αθλητή.

Ο χώρος του παίκτη και ο ρόλος του γονέα

Ανάλογα με την ηλικία και την ωριμότητα του παιδιού, αξίζει να δημιουργείται χώρος ώστε να κάνει το ίδιο την ερώτηση. Ήρεμα, σε κατάλληλη στιγμή, με διάθεση να καταλάβει.

«Ποια δύο πράγματα χρειάζεται να βελτιώσω για τον ρόλο που θέλετε να έχω;»

Ο γονέας μπορεί να βοηθήσει το παιδί να προετοιμάσει αυτή τη συζήτηση και να ακούσει την απάντηση. Στις μικρότερες ηλικίες μπορεί να χρειάζεται πιο άμεση συμμετοχή του. Η συζήτηση, πάντως, έχει μεγαλύτερη αξία όταν μένει στις ανάγκες του συγκεκριμένου παιδιού και δεν γίνεται σύγκριση με συμπαίκτες του.

Η θέση του YARE

Σε μια αναπτυξιακή ομάδα, θεωρούμε σημαντικό κάθε αθλητής να γνωρίζει τον ρόλο του, τι χρειάζεται να βελτιώσει και πότε θα ξανασυζητηθεί η πρόοδός του.

Η απογοήτευση του πάγκου δεν εξαφανίζεται με μια καλή εξήγηση. Μια ειλικρινής συζήτηση μπορεί, όμως, να δώσει περιεχόμενο στην επόμενη προπόνηση.

Ο παίκτης μπορεί να μη φύγει ικανοποιημένος από την απόφαση. Χρειάζεται να φύγει καταλαβαίνοντας ποιο είναι το επόμενο βήμα του.

YARE Water Polo | Editorial