ΣΤΕΛΙΟΣ ΤΣΙΦΤΣΗΣ

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Από την Πετρούπολη στη Σερβία. Από τα ηλικιακά πρωταθλήματα στην Α1. Από τα 135 κιλά πίσω στην αγωνιστική υδατοσφαίριση. Μια διαδρομή που δεν ήταν ποτέ ευθεία. Αλλά δεν σταμάτησε ποτέ πραγματικά.

Υπάρχουν αθλητικές ιστορίες που μπορούν να ειπωθούν μέσα από μετάλλια, γκολ, συμμετοχές και αποτελέσματα.

Και υπάρχουν κι εκείνες όπου, αν κοιτάξεις μόνο αυτά, χάνεις το σημαντικότερο κομμάτι.

Η ιστορία του Στέλιου Τσίφτση ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν είναι η ιστορία ενός αθλητή που ακολούθησε έναν προκαθορισμένο δρόμο προς την κορυφή. Είναι μια διαδρομή μέσα από δύο χώρες, διαφορετικές ομάδες και διαφορετικά επίπεδα του αθλήματος.

Μια διαδρομή που διαμορφώθηκε από τον πρωταθλητισμό και τις σπουδές. Από την προσωπική απώλεια. Από τις απογοητεύσεις. Από την πανδημία και την απομάκρυνση από την πισίνα. Από μια μεγάλη σωματική αλλαγή. Από την ανάγκη να δουλεύει και παράλληλα να συνεχίζει να προπονείται.

Και μέσα σε όλα αυτά, ένα πράγμα έμεινε σταθερό:

Κάθε φορά που η ζωή τον απομάκρυνε από το νερό, εκείνος έβρισκε τον δρόμο της επιστροφής.

---

ΠΡΩΤΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ

2006 ΕΩΣ 2013

Η σχέση του Στέλιου με το νερό ξεκίνησε πολύ πριν εμφανιστεί η πρώτη μπάλα του πόλο.

Σε ηλικία τεσσάρων ετών άρχισε κολύμβηση στην Ολυμπιάδα Πετρούπολης. Δοκίμασε και άλλα αθλήματα, ανάμεσά τους ποδόσφαιρο και μπάσκετ, όμως τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί με την πισίνα.

Μέχρι που, όπως λέει ο ίδιος, κάποια στιγμή κουράστηκε να «μετράει πλακάκια».

Ένα βράδυ, στο τέλος της προπόνησης κολύμβησης, έμεινε και παρακολούθησε την προπόνηση υδατοσφαίρισης που ακολουθούσε.

Οι διαδρομές βγήκαν από το νερό, τα τέρματα μπήκαν στην πισίνα και οι μπάλες άρχισαν να πέφτουν στο νερό.

Ο οκτάχρονος Στέλιος δεν ήθελε να φύγει.

Ζήτησε να αλλάξει τμήμα.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η δική του ιστορία στο πόλο.

Για τα επόμενα τρία χρόνια στην Ολυμπιάδα Πετρούπολης έμαθε τις βάσεις του αθλήματος.

Τότε, φυσικά, δεν μπορούσε να γνωρίζει πόσο μακριά θα τον οδηγούσε εκείνη η απόφαση.

---

Η ΣΕΡΒΙΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

2013 ΕΩΣ 2016

Στα 11 του χρόνια, η ζωή του άλλαξε.

Η οικογένειά του έφυγε από την Ελλάδα και μετακόμισε για αρκετά χρόνια στη Σερβία, όπου υπήρχαν οικογενειακοί δεσμοί από την πλευρά της μητέρας του.

Για ένα παιδί αυτής της ηλικίας, η αλλαγή ήταν τεράστια.

Νέα χώρα.
Νέα γλώσσα.
Νέο σχολείο.
Μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα.

Υπήρχε όμως κάτι που δεν ήθελε να αφήσει πίσω.

Το πόλο.

Η οικογένειά του αναζήτησε μια δυνατή ακαδημία κοντά στο σπίτι τους και η επιλογή ήταν η VK Zemun στο Βελιγράδι.

Αυτό που ακολούθησε ήταν πολύ περισσότερο από μια απλή αλλαγή ομάδας.

Ο Στέλιος γνώρισε μια διαφορετική φιλοσοφία ανάπτυξης των νεαρών αθλητών.

Όπως θυμάται ο ίδιος, στη Zemun τα παιδιά μάθαιναν πρώτα να αγαπούν και να απολαμβάνουν το άθλημα. Στη συνέχεια ενθαρρύνονταν να αναπτύξουν το προσωπικό τους ταλέντο και μόνο αργότερα να αποφασίσουν αν πραγματικά ήθελαν να ακολουθήσουν σοβαρά τον δρόμο του αγωνιστικού πόλο.

Για τον Στέλιο, αυτή η απόφαση άρχισε σταδιακά να γίνεται ξεκάθαρη.

Για πρώτη φορά επέλεξε την καλοκαιρινή προετοιμασία αντί για τις διακοπές, γιατί ήθελε να γίνει καλύτερος.

Τα επόμενα χρόνια εξελίχθηκε σε βασικό μέλος όχι μόνο της δικής του ηλικιακής κατηγορίας, αλλά αγωνιζόταν και με παιδιά δύο χρόνια μεγαλύτερα.

Με τη Zemun έφτασε στην τελική φάση του σερβικού πρωταθλήματος για δύο συνεχόμενες σεζόν.

Την ίδια στιγμή, όμως, έδινε μια εντελώς διαφορετική μάχη έξω από την πισίνα.

Είχε φτάσει στη Σερβία χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα και φοιτούσε σε σερβικό σχολείο. Παρά τις δυσκολίες προσαρμογής, κατάφερε να έχει καλή πορεία και στις σπουδές του.

Δύο άνθρωποι από εκείνη την περίοδο παραμένουν ιδιαίτερα σημαντικοί για εκείνον:

Stefan Vincentijevic και Vukota Vukotic.

Τους ευχαριστεί όχι μόνο για όσα του δίδαξαν ως αθλητή, αλλά γιατί, όπως εξηγεί, πρώτα τον αγκάλιασαν ως ένα παιδί που είχε φτάσει σε μια ξένη χώρα και στη συνέχεια τον βοήθησαν να εξελιχθεί μέσα στην πισίνα.

«Εκεί έμαθα πραγματικά τι είναι το πόλο.»

---

Η ΑΝΟΔΟΣ

ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ | ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

2016 ΕΩΣ 2021

Το 2016 η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα.

Ο Στέλιος ήταν πλέον 14 ετών και δεν έβλεπε το πόλο με τον ίδιο τρόπο όπως όταν είχε φύγει.

Ήθελε να ακολουθήσει σοβαρά τον δρόμο του πρωταθλητισμού.

Η επιλογή του ήταν ο ΑΟ Παλαιού Φαλήρου, μια ομάδα που μπορούσε να του δώσει τη δυνατότητα να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο στα ηλικιακά πρωταθλήματα της Ελλάδας.

Στην πρώτη του σεζόν, ως βασικός αμυντικός στα δύο μέτρα, έφτασε με την ομάδα στον τελικό του ελληνικού ηλικιακού πρωταθλήματος.

Το Παλαιό Φάληρο κατέκτησε τη δεύτερη θέση.

Ήταν το πρώτο μετάλλιο της ζωής του.

Μαζί του, όμως, ήρθε και μία από τις πρώτες μεγάλες απογοητεύσεις.

Με βάση την παρουσία του, ο Στέλιος περίμενε ότι θα κληθεί στις προπονήσεις επιλογής της Εθνικής ομάδας της ηλικίας του.

Όπως θυμάται, οι υπόλοιποι βασικοί παίκτες της ομάδας κλήθηκαν.

Εκείνος όχι.

Μέχρι σήμερα λέει ότι δεν γνωρίζει τον λόγο.

Συνέχισε.

Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στην επόμενη ηλικιακή κατηγορία, με το Παλαιό Φάληρο να τερματίζει πέμπτο, ενώ παράλληλα ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο με εξαιρετικές σχολικές επιδόσεις.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ: ΓΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Το 2018, μετά τη μετακόμιση της οικογένειας στην Πετρούπολη, ήρθε ακόμη μία αλλαγή.

Ο Στέλιος επέλεξε τον ΓΣ Περιστερίου.

Αυτή τη φορά δεν αναζητούσε απλώς συνέχεια στα ηλικιακά πρωταθλήματα.

Ήθελε έναν πραγματικό δρόμο προς την ανδρική υδατοσφαίριση.

Δύο ονόματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά για εκείνον σε αυτό το κεφάλαιο:

Γιώργος Ψύχος και Κώστας Λούδης.

Ο Στέλιος περιγράφει τον Γιώργο Ψύχο ως έναν από τους ανθρώπους που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή του και τον στήριξαν ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο.

Μόλις λίγους μήνες μετά την άφιξή του στο Περιστέρι, ήρθε η ευκαιρία που περίμενε.

Ο προπονητής της ανδρικής ομάδας Κώστας Λούδης τον συμπεριέλαβε στη χειμερινή προετοιμασία.

Η πόρτα της ανδρικής υδατοσφαίρισης είχε ανοίξει.

Ακολούθησε το πρώτο του Final Four Κυπέλλου Ελλάδας, στο Καρπενήσι.

Στη συνέχεια ήρθε και η πρώτη του συμμετοχή στην Α1, απέναντι στον ΑΝΟ Γλυφάδας.

Όμως η ζωή επρόκειτο να φέρει κάτι πολύ σημαντικότερο από οποιοδήποτε αγωνιστικό αποτέλεσμα.

Έναν μήνα πριν από την έναρξη της επόμενης σεζόν, ο πατέρας του Στέλιου έφυγε ξαφνικά από τη ζωή.

Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.

Όμως συνέχισε.

Με το Περιστέρι στην Α2 άρχισε να παίρνει περισσότερο χρόνο συμμετοχής, πέτυχε τα πρώτα του γκολ σε επίπεδο ανδρών και ήταν μέλος της ομάδας που επέστρεψε στην Α1, κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα.

Ακολούθησε ακόμη ένα Final Four Κυπέλλου Ελλάδας, αυτή τη φορά στη Χίο.

Για τον Στέλιο, όμως, το κεφάλαιο του Περιστερίου δεν ορίζεται μόνο από συμμετοχές, κατηγορίες και αποτελέσματα.

Ορίζεται και από ανθρώπους που θεωρεί κομμάτι της εξέλιξής του.

SPECIAL THANKS

ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΥΧΟΣ · ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΔΗΣ

---

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΗΛΥΣΙΑΚΟΣ | 2021 ΕΩΣ 2023

Και μετά ήρθε η πανδημία.

Οι προπονήσεις σταμάτησαν, ενώ την ίδια περίοδο ο Στέλιος έπρεπε να προετοιμαστεί για τις Πανελλαδικές εξετάσεις.

Πέρασε στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, στο Τμήμα Βιομηχανικής Διοίκησης και Τεχνολογίας.

Αγωνιστικά, όμως, είχε ουσιαστικά μείνει για έναν χρόνο μακριά από το παιχνίδι.

Όταν ήρθε η στιγμή της επιστροφής, η πραγματικότητα ήταν δύσκολη.

135 ΚΙΛΑ.

Η πορεία του στα ηλικιακά είχε ολοκληρωθεί και στο Περιστέρι δεν υπήρχε πλέον ο αγωνιστικός χώρος που χρειαζόταν.

Ο στόχος ήταν απλός:

ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ.

Αρκετές ομάδες τού είπαν όχι.

Μέχρι που ήρθε μια ευκαιρία από τον Ηλυσιακό.

Και εδώ ο Στέλιος θέλει να ακουστούν καθαρά δύο ακόμη ονόματα.

ΤΑΣΟΣ ΣΧΙΖΑΣ

Ο Τάσος Σχίζας τού έδωσε μια ευκαιρία.

Όχι όμως μια εγγυημένη θέση.

Του ξεκαθάρισε ότι η καθημερινή διαδρομή Πετρούπολη προς Ιλίσια θα ήταν απαιτητική και ότι τίποτα μέσα στην ομάδα δεν επρόκειτο να του χαριστεί.

Αν ήθελε τη θέση του, θα έπρεπε να την κερδίσει.

Και αυτό ακριβώς έκανε.

Δούλεψε, άλλαξε την καθημερινότητά του και έχασε περίπου 35 κιλά.

Σταδιακά έγινε βασικό μέλος του Ηλυσιακού.

Η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α2 και επέστρεψε στην Α1.

Ο Σχίζας τον κράτησε στο ρόστερ και για την επόμενη σεζόν, δίνοντάς του τη δυνατότητα να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο της ελληνικής υδατοσφαίρισης.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΣΗΣ

Υπήρχε όμως ακόμη ένας άνθρωπος πίσω από αυτή την επιστροφή.

Ο φυσικοθεραπευτής και γυμναστής Παναγιώτης Τούσης.

Ο Στέλιος θέλει να αναγνωρίσει ιδιαίτερα τη στήριξη που του πρόσφερε εκείνη την περίοδο και τη συμβολή του στην αντιμετώπιση ενός χρόνιου προβλήματος στον ώμο.

Γιατί η επιστροφή δεν ήταν απλώς μια ιστορία απώλειας 35 κιλών.

Ήταν η προσπάθεια να γίνει ξανά το σώμα του ικανό να αντέξει τις απαιτήσεις του υψηλού αγωνιστικού επιπέδου.

Και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ ο Στέλιος παράλληλα σπούδαζε και εργαζόταν για να καλύπτει τα καθημερινά του έξοδα.

SPECIAL THANKS

ΤΑΣΟΣ ΣΧΙΖΑΣ · ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΣΗΣ

---

ΜΙΑ ΠΑΥΣΗ. ΟΧΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

2023 ΕΩΣ 2024

Η επόμενη σεζόν έφερε ακόμη μία αλλαγή προτεραιοτήτων.

Ο Στέλιος ήθελε να ολοκληρώσει ένα ιδιωτικό αμερικανικό πρόγραμμα στο Food & Beverage Management, συνεχίζοντας παράλληλα το πανεπιστήμιο και την εργασία του.

Η υδατοσφαίριση υψηλού επιπέδου απαιτούσε χρόνο που εκείνη την περίοδο απλώς δεν μπορούσε να διαθέσει.

Έτσι επέστρεψε εκεί όπου είχε αρχίσει η ιστορία.

Στην Ολυμπιάδα Πετρούπολης.

Αγωνίστηκε στη Β Εθνική με στόχο την άνοδο στην Α2.

Η άνοδος δεν ήρθε, όμως κατά τη διάρκεια εκείνης της σεζόν ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που είχε θέσει ως προσωπικό στόχο, χωρίς να εγκαταλείψει ούτε το πανεπιστήμιο ούτε το πόλο.

Για έναν αθλητή, η πρόοδος δεν σημαίνει πάντα ότι ανεβαίνει ακόμη μία κατηγορία.

Μερικές φορές σημαίνει απλώς ότι βρίσκει έναν τρόπο να συνεχίσει.

---

ΑΡΓΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

2024 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

Το 2024, ενώ ολοκλήρωνε την επαγγελματική του σεζόν σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων στην Τήνο, ο Στέλιος αισθάνθηκε ότι είχε έρθει η στιγμή να επιστρέψει πιο ουσιαστικά εκεί όπου, όπως λέει ο ίδιος, ανήκει.

Στο νερό.

Επόμενος προορισμός ήταν ο Άργης Καλαμάτας.

Για τον Στέλιο, όμως, αυτό το κεφάλαιο έχει ιδιαίτερη σημασία για έναν ακόμη λόγο.

Εδώ λέει ότι ξαναβρήκε τη χαρά του παιχνιδιού.

Στον Άργη κατάφερε να συνδυάσει το πόλο με τις σπουδές και την επαγγελματική του ζωή, απολαμβάνοντας ξανά πραγματικά το άθλημα που αγαπά από παιδί.

ΑΓΗΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΟΓΛΟΥ

Η σχέση του με τον Άγη Φαναριωτόγλου έχει τη δική της ιστορία.

Δεν γνωρίστηκαν στην Καλαμάτα.

Είχαν υπάρξει συμπαίκτες για δύο χρόνια στο Περιστέρι.

Χρόνια αργότερα, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά.

Αυτή τη φορά σε διαφορετικούς ρόλους.

Ο ένας ως αθλητής και ο άλλος ως προπονητής.

Για τον Στέλιο, ο Φαναριωτόγλου είναι ακόμη ένας άνθρωπος που ήθελε να αναφερθεί ονομαστικά όταν μας διηγήθηκε την ιστορία του.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Και οι ευχαριστίες του δεν σταματούν εκεί.

Ο Στέλιος μάς ζήτησε να συμπεριλάβουμε ακόμη μία αναφορά:

ολόκληρη την οικογένεια του Άργη Καλαμάτας.

Όχι ως μια τυπική ευχαριστία προς έναν σύλλογο.

Αλλά επειδή πιστεύει ότι το περιβάλλον που βρήκε στην Καλαμάτα τού επέτρεψε να ξαναβρεί, πραγματικά και από καρδιάς, τη χαρά του πόλο.

Σήμερα συνεχίζει στην ομάδα, ενώ παράλληλα εργάζεται ως Bar Manager.

Απέχει ένα μάθημα από την ολοκλήρωση του πανεπιστημιακού του πτυχίου και έχει ήδη ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στο Food & Beverage Management.

Τον Νοέμβριο τον περιμένει ακόμη μία μεγάλη αλλαγή: η στρατιωτική του θητεία.

Και μπροστά παραμένει ο αγωνιστικός στόχος της ομάδας.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ Α2.

SPECIAL THANKS

ΑΓΗΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΟΓΛΟΥ
& Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

---

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Αν κοιτάξεις μόνο το αθλητικό βιογραφικό του Στέλιου Τσίφτση, θα δεις ομάδες.

Ολυμπιάδα Πετρούπολης.
VK Zemun.
Παλαιό Φάληρο.
ΓΣ Περιστερίου.
Ηλυσιακός.
Ξανά Ολυμπιάδα.
Άργης Καλαμάτας.

Θα δεις ένα πρώτο μετάλλιο. Final Four. Α1. Ανόδους. Υποβιβασμούς.

Αλλά αυτή δεν είναι ολόκληρη η ιστορία.

Η πραγματική διαδρομή βρίσκεται ανάμεσα σε αυτές τις γραμμές.

Στο παιδί που μετακόμισε σε μια χώρα χωρίς να μιλά τη γλώσσα της.

Στον έφηβο που περίμενε μια κλήση που δεν ήρθε ποτέ.

Στον νεαρό αθλητή που έφτασε στην Α1 και λίγο αργότερα έχασε τον πατέρα του.

Στον φοιτητή που μετά την πανδημία βρέθηκε στα 135 κιλά και αποφάσισε ότι η ιστορία του δεν είχε τελειώσει.

Στον παίκτη που άκουσε «όχι» από ομάδες μέχρι που κάποιος τού έδωσε μια ευκαιρία, χωρίς όμως να του χαρίσει τίποτα.

Στον άνθρωπο που έπρεπε να χωρέσει προπόνηση, πανεπιστήμιο και δουλειά μέσα στην ίδια ημέρα.

Και στους ανθρώπους που ο ίδιος επέλεξε να αναφέρει όταν του ζητήσαμε να μας διηγηθεί την ιστορία του:

Stefan Vincentijevic.
Vukota Vukotic.
Γιώργος Ψύχος.
Κώστας Λούδης.
Τάσος Σχίζας.
Παναγιώτης Τούσης.
Άγης Φαναριωτόγλου.
Και ολόκληρη η οικογένεια του Άργη Καλαμάτας.

Γιατί καμία πραγματική αθλητική διαδρομή δεν χτίζεται από έναν άνθρωπο μόνο.

Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο κομμάτι αυτής της ιστορίας.

Ο Στέλιος δεν μας είπε μόνο τι κατάφερε.

Μας είπε τι χρειάστηκε να περάσει για να μπορέσει να συνεχίσει.

Αυτό δεν εμφανίζεται στον πίνακα των αποτελεσμάτων.

Δεν υπάρχει σε κανένα στατιστικό.

Είναι όμως κομμάτι του αθλητισμού.

---

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΦΩΝΕΣ.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

THE PATH | by YARE

Where Water Polo Lives. Every Day.