Το 12–11 δεν ήταν η πραγματική είδηση

Η Ιταλία νίκησε την παγκόσμια πρωταθλήτρια Ισπανία στη Νάπολη. Το σημαντικότερο, όμως, βρισκόταν πίσω από το αποτέλεσμα: ένα παράλληλο πρόγραμμα που επιχειρεί να φέρει τη νέα γενιά πιο κοντά στο Settebello πριν δημιουργηθεί το κενό.

Ένα φιλικό ανάμεσα στην Ιταλία και την Ισπανία δεν είναι ποτέ εντελώς φιλικό. Υπάρχει ποιότητα, μνήμη, σύγκριση και η ανάγκη κάθε ομάδας να μετρήσει πού βρίσκεται απέναντι σε έναν από τους βασικούς αντιπάλους της.

Το 12–11 της Ιταλίας στη Scandone πρόσφερε όλα αυτά. Έδωσε, όμως, και κάτι περισσότερο: μια καθαρή εικόνα του τρόπου με τον οποίο μια μεγάλη δύναμη προσπαθεί να δουλέψει ταυτόχρονα για το παρόν και το μέλλον.

Η Ιταλία έδειξε δύο διαφορετικά πρόσωπα

Το Settebello προηγήθηκε ακόμη και με 9–4. Ο Francesco Cassia σημείωσε τέσσερα γκολ, ο Filippo Ferrero τρία, ενώ ο Francesco Condemi πέτυχε το κρίσιμο 12–10 σε παίκτη παραπάνω, δύο λεπτά πριν από το τέλος.

Η Ιταλία είχε 8 εύστοχες επιθέσεις στις 13 με αριθμητικό πλεονέκτημα και περιόρισε την Ισπανία στις 5 στις 16. Για τρεις περιόδους έδειξε έλεγχο, ταχύτητα στην κυκλοφορία και μεγαλύτερη καθαρότητα στις ειδικές καταστάσεις.

Το τελευταίο οκτάλεπτο, όμως, ολοκληρώθηκε με 4–2 υπέρ της Ισπανίας. Ο Unai Biel έφτασε τα πέντε γκολ και οι παγκόσμιοι πρωταθλητές μετέτρεψαν ένα 9–4 σε πραγματική απειλή μέχρι την τελευταία κατοχή.

Αυτό είναι ίσως το πιο χρήσιμο στοιχείο ενός αγώνα προετοιμασίας. Η νίκη δίνει αυτοπεποίθηση, αλλά η επιστροφή της Ισπανίας δεν επιτρέπει εύκολα συμπεράσματα. Το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει ότι η Ιταλία μπορεί να παίξει σε υψηλή ένταση. Δεν αποδεικνύει ακόμη ότι μπορεί να τη διατηρεί για τέσσερις περιόδους.

«Η νίκη είχε αξία. Η σύνδεση, όμως, ανάμεσα στο σημερινό Settebello και στους παίκτες που μπορεί να το στελεχώσουν σε δύο ή τρία χρόνια είχε μεγαλύτερη.»

Το δεύτερο πρόγραμμα της Νάπολης

Την ίδια στιγμή που η ανδρική εθνική δούλευε με την Ισπανία, στο ίδιο περιβάλλον βρέθηκαν νεαροί παίκτες γεννημένοι από το 2008 έως το 2011.

Δεν επρόκειτο για μια συμβολική πρόσκληση. Η ιταλική ομοσπονδία σχεδιάζει να επαναλαμβάνει το πρόγραμμα κάθε μήνα, με περίπου 15 αθλητές σε κάθε κύκλο. Το περιεχόμενο θα επικεντρώνεται στην ατομική τεχνική και τακτική, με στόχο οι καλύτεροι να πλησιάσουν σταδιακά την ανδρική εθνική μέσα στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια.

Εδώ βρίσκεται η πραγματική είδηση.

Η Ιταλία δεν αντιμετωπίζει την ανανέωση ως απόφαση που θα ληφθεί όταν αποχωρήσουν οι σημερινοί διεθνείς. Προσπαθεί να δημιουργήσει από τώρα κοινό λεξιλόγιο, συγκεκριμένες απαιτήσεις και μια ορατή διαδρομή προς την κορυφή.

Για έναν παίκτη 15, 16 ή 17 ετών, η απόσταση από τη μεγάλη εθνική συχνά μοιάζει αόριστη. Όταν, όμως, προπονείται δίπλα της, αξιολογείται με παρόμοια κριτήρια και γνωρίζει ότι το επόμενο ραντεβού θα έρθει σε έναν μήνα, η προοπτική γίνεται συγκεκριμένη.

Ο Luca Izzo και το πρώτο ορατό βήμα

Ο Sandro Campagna στάθηκε ιδιαίτερα στους τερματοφύλακες και ανέφερε τον Luca Izzo, γεννημένο το 2007, ο οποίος κλήθηκε για πρώτη φορά στην ανδρική εθνική και μάλιστα στη δική του πόλη.

Η περίπτωση του Izzo δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί ως βιαστική ανάδειξη ενός μελλοντικού πρωταγωνιστή. Έχει μεγαλύτερη αξία ως απόδειξη ότι η απόσταση μπορεί να μικρύνει. Η πρώτη κλήση δεν εγγυάται συνέχεια. Δημιουργεί, όμως, σημείο αναφοράς τόσο για τον ίδιο όσο και για τους νεότερους παίκτες που δούλεψαν στη Νάπολη.

Η παρουσία του Tommaso Carrió, γεννημένου το 2009, στην ισπανική σύνθεση και το γκολ που πέτυχε ενισχύουν το ίδιο μήνυμα από την άλλη πλευρά της πισίνας. Οι δύο ομάδες δεν προετοιμάζονται μόνο για την επόμενη διοργάνωση. Δοκιμάζουν ήδη ποιοι μπορούν να αποτελέσουν μέρος του επόμενου κύκλου.

Η διαδοχή δεν χτίζεται με μία κλήση

Τα αναπτυξιακά προγράμματα κρίνονται στη συνέχεια, όχι στην ανακοίνωσή τους. Χρειάζονται επανάληψη, συνεργασία με τους συλλόγους, σαφή αξιολόγηση και πραγματικές ευκαιρίες. Χρειάζεται επίσης να προστατεύουν τους νεαρούς αθλητές από την πίεση της πρόωρης ταμπέλας.

Η μηνιαία συχνότητα είναι γι’ αυτό το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του ιταλικού σχεδίου. Μετατρέπει ένα camp από μεμονωμένο γεγονός σε διαδικασία. Επιτρέπει στο τεχνικό επιτελείο να παρακολουθεί την εξέλιξη και όχι μόνο την εικόνα μιας καλής ημέρας.

Το 12–11 θα μείνει στο αρχείο ως νίκη της Ιταλίας απέναντι στην παγκόσμια πρωταθλήτρια. Για το YARE, όμως, η ουσία βρίσκεται αλλού.

Στη Νάπολη δεν δοκιμάστηκε μόνο μια ομάδα. Δοκιμάστηκε η ιδέα ότι η επόμενη γενιά δεν πρέπει να περιμένει έξω από την πόρτα της μεγάλης εθνικής. Πρέπει να γνωρίζει από νωρίς πού βρίσκεται η πόρτα, τι απαιτείται για να την ανοίξει και πότε θα έχει την επόμενη ευκαιρία να πλησιάσει.