Αναπτύσσουμε παίκτες ή απλώς επιλέγουμε νικητές;

Αναπτύσσουμε παίκτες ή απλώς επιλέγουμε νικητές;

Υπότιτλος

Στις αναπτυξιακές ηλικίες η νίκη έχει σημασία. Τι συμβαίνει όμως όταν το αποτέλεσμα του σήμερα αρχίζει να καθορίζει ποιο παιδί θα πάρει την ευκαιρία να γίνει ο παίκτης του αύριο;

Υπάρχει μια στιγμή στον παιδικό αθλητισμό που μπορεί να αποδειχθεί σημαντικότερη από οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Η στιγμή που ένα παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει αν κάποιος πραγματικά πιστεύει σε αυτό.

Δεν χρειάζεται να του το πει κανείς.

Το καταλαβαίνει από το αν παίζει. Από το αν ο προπονητής θα του εξηγήσει ξανά κάτι που δεν κατάλαβε. Από το αν θα του επιτραπεί να κάνει λάθος. Από το αν κάποιος θα συνεχίσει να δουλεύει μαζί του όταν η πρόοδός του δεν έρχεται τόσο γρήγορα όσο των υπολοίπων.

Και, ίσως το σημαντικότερο, από το αν αισθάνεται πραγματικό μέλος της ομάδας ή απλώς ένα ακόμη όνομα στο ρόστερ.

Στο water polo, όπως σε κάθε ανταγωνιστικό άθλημα, θέλουμε να κερδίσουμε.

Και πρέπει να θέλουμε να κερδίσουμε.

Το ερώτημα αρχίζει όταν η ανάγκη να κερδίσουμε σήμερα επηρεάζει την ευκαιρία ενός παιδιού να εξελιχθεί αύριο.

Αναπτύσσουμε νέους παίκτες ή απλώς επιλέγουμε εκείνους που μπορούν ήδη να μας βοηθήσουν να κερδίσουμε;

Δεν αναπτύσσονται όλοι με τον ίδιο ρυθμό

Στις μικρές ηλικίες οι διαφορές ανάμεσα σε δύο αθλητές μπορεί να είναι τεράστιες.

Ένα παιδί μπορεί να είναι ήδη πιο δυνατό, πιο γρήγορο και τεχνικά πιο προηγμένο. Ένα άλλο μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να καταλάβει το παιχνίδι.

Κάποιο μπορεί να μην αισθάνεται ακόμη άνετα με τη σωματική επαφή. Κάποιο άλλο μπορεί να χρειάζεται περισσότερες επαναλήψεις μέχρι μια κίνηση να γίνει φυσική.

Υπάρχουν παιδιά που μαθαίνουν διαφορετικά. Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ή αναπηρίες. Παιδιά που χρειάζονται περισσότερη υπομονή, διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας ή απλώς περισσότερο χρόνο.

Όλα όμως θέλουν κάτι πολύ βασικό.

Να αισθανθούν ότι ανήκουν.

Τίποτε από αυτά δεν μπορεί να μας πει με βεβαιότητα πού μπορεί να φτάσει ένας νέος αθλητής.

Ο καλύτερος στα 12 δεν είναι απαραίτητα ο καλύτερος στα 18

Ίσως αυτή να είναι μία από τις σημαντικότερες αλήθειες του αναπτυξιακού αθλητισμού.

Είναι εύκολο να δούμε ποιος βρίσκεται μπροστά σήμερα.

Είναι πολύ δυσκολότερο να δούμε ποιος μπορεί να κάνει το μεγάλο άλμα δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια αργότερα.

Κι όμως, μερικές φορές αντιμετωπίζουμε τους νέους αθλητές σαν να γνωρίζουμε ήδη την κατάληξή τους.

Αυτός είναι ταλαντούχος.

Αυτός δεν είναι αρκετά καλός.

Αυτός παίζει.

Αυτός περιμένει.

Όμως ένας αθλητής 12 ή 13 ετών δεν είναι τελικό προϊόν.

Η ανάπτυξη δεν είναι γραμμική. Η σωματική ωρίμανση δεν συμβαίνει ταυτόχρονα. Η αυτοπεποίθηση δεν έρχεται την ίδια στιγμή. Η κατανόηση του παιχνιδιού μπορεί να αλλάξει δραματικά μέσα σε λίγα χρόνια.

Η σημερινή απόδοση ενός παιδιού δεν καθορίζει το αυριανό του ταβάνι.

Ο χρόνος συμμετοχής μπορεί να είναι μέρος της ανάπτυξης

Εδώ βρίσκεται ένα από τα δυσκολότερα ερωτήματα στον αναπτυξιακό αθλητισμό.

Πώς θα μάθει ένας νέος παίκτης να παίρνει αποφάσεις υπό πίεση αν δεν βρεθεί ποτέ πραγματικά υπό πίεση;

Πώς θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση σε έναν αγώνα αν η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι ο λόγος που δεν παίζει;

Πώς θα μάθει να αντιδρά σε ένα λάθος αν δεν του επιτρέπεται να κάνει λάθος;

Η προπόνηση δημιουργεί τις βάσεις.

Ο αγώνας όμως διδάσκει κάτι διαφορετικό.

Πίεση. Απόφαση. Ευθύνη. Λάθος. Αντίδραση. Συνεργασία. Αυτοπεποίθηση.

Εμπειρίες που δύσκολα αναπαράγονται πλήρως στην προπόνηση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να παίζουν πάντοτε ακριβώς τον ίδιο χρόνο.

Δεν σημαίνει ότι πρέπει να εξαφανιστούν τα αγωνιστικά κριτήρια.

Σημαίνει ότι στις αναπτυξιακές ηλικίες ο χρόνος συμμετοχής μπορεί να είναι εργαλείο ανάπτυξης και όχι αποκλειστικά ανταμοιβή για εκείνους που βρίσκονται ήδη μπροστά.

Πώς μπορεί ένας παίκτης να γίνει έτοιμος για τον αγώνα, αν ο αγώνας προορίζεται μόνο για εκείνους που είναι ήδη έτοιμοι;

Η νίκη εξακολουθεί να έχει σημασία

Η ανάπτυξη και ο ανταγωνισμός δεν είναι αντίθετες έννοιες.

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να αγωνίζονται.

Πρέπει να θέλουν να κερδίσουν. Να μάθουν να λειτουργούν υπό πίεση, να αναλαμβάνουν ευθύνη απέναντι στους συμπαίκτες τους και να καταλαβαίνουν ότι η προσπάθεια, η πειθαρχία και η συνέπεια έχουν σημασία.

Η απάντηση λοιπόν δεν είναι να αφαιρέσουμε τον ανταγωνισμό από τον παιδικό αθλητισμό.

Η πραγματική πρόκληση είναι πολύ δυσκολότερη.

Να δημιουργούμε ανταγωνιστικές ομάδες χωρίς να χάνουμε τον αναπτυξιακό σκοπό μιας ακαδημίας.

Γιατί όταν το επόμενο αποτέλεσμα γίνεται το μοναδικό μέτρο επιτυχίας, υπάρχει ένας κίνδυνος.

Να συνεχίσουμε να επενδύουμε στους παίκτες που είναι ήδη έτοιμοι.

Και να σταματήσουμε να βλέπουμε εκείνους που απλώς δεν είναι έτοιμοι ακόμη.

Ο προπονητής δεν χτίζει μόνο την ομάδα του σήμερα

Κανένας προπονητής ακαδημίας δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα ποιο παιδί θα φτάσει τελικά ψηλότερα.

Ίσως και να μη χρειάζεται να το γνωρίζει.

Ο ρόλος του δεν είναι μόνο να αναγνωρίζει το ταλέντο που ήδη φαίνεται.

Είναι και να δημιουργεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο ένα ταλέντο που δεν φαίνεται ακόμη θα έχει την ευκαιρία να εμφανιστεί.

Μερικές φορές αυτό απαιτεί περισσότερη υπομονή.

Μια διαφορετική εξήγηση.

Μία ακόμη επανάληψη.

Λίγο περισσότερο χρόνο μέσα στο νερό.

Ένα απλό «ξαναδοκίμασε».

Μία ακόμη ευκαιρία μετά από ένα λάθος.

Και κάποιες φορές το σημαντικότερο πράγμα που μπορεί να προσφέρει ένας προπονητής σε έναν νέο αθλητή είναι εξαιρετικά απλό.

Να τον δει.

Όχι μόνο ως τον παίκτη που είναι σήμερα.

Αλλά και ως τον παίκτη που μπορεί ακόμη να γίνει.

Τι αναπτύσσουμε τελικά;

Αυτή δεν είναι μια συζήτηση εναντίον της νίκης.

Δεν είναι μια συζήτηση εναντίον της αξιολόγησης, της επιλογής ή του υψηλού επιπέδου.

Είναι μια συζήτηση για τον σκοπό του αναπτυξιακού αθλητισμού.

Για το αν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε το παιδί που χρειάζεται περισσότερο χρόνο.

Για το αν μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που διδάσκουμε όταν ένας αθλητής μαθαίνει διαφορετικά.

Για το αν μπορούμε να κοιτάξουμε πέρα από το επόμενο αποτέλεσμα.

Και τελικά για το πώς ορίζουμε την επιτυχία όταν δουλεύουμε με παιδιά.

Ένας προπονητής μπορεί να κερδίσει έναν αγώνα σήμερα.

Ταυτόχρονα, μπορεί να χτίζει έναν αθλητή για τα επόμενα χρόνια.

Και μπορεί να πετύχει κάτι ακόμη μεγαλύτερο.

Να κάνει ένα παιδί να αγαπήσει το water polo για ολόκληρη τη ζωή του.

Ίσως λοιπόν η ερώτηση δεν πρέπει να είναι μόνο:

Ποιος μπορεί να μας βοηθήσει να κερδίσουμε σήμερα;

Αλλά και:

Ποιος μπορεί να εξελιχθεί αύριο, αν κάποιος του δώσει πραγματικά την ευκαιρία;

YARE WATER POLO MEDIA

WHERE WATER POLO LIVES. EVERY DAY.