Στα 12 δεν χρειάζεσαι βιτρίνα. Χρειάζεσαι λόγο να επιστρέψεις στην πισίνα

Σαράντα δύο ομάδες, πέντε ξεχωριστές κατηγορίες αποτελεσμάτων και ισάριθμα βραβεία αθλητικού ήθους. Το Rocktober U12 δεν δίνει μια έτοιμη συνταγή για την ανάπτυξη, αλλά θέτει τη σωστή ερώτηση: τι πρέπει να αποκομίσει πραγματικά ένα παιδί από το πρώτο μεγάλο του τουρνουά;

Στις μικρές ηλικίες, το πιο εύκολο πράγμα είναι να αντιγράψεις τη μορφή των μεγάλων.

Κατάταξη, μετάλλια, φωτογραφίες νικητών, ένας τελικός που παρουσιάζεται ως η σημαντικότερη στιγμή του Σαββατοκύριακου. Όλα αυτά έχουν θέση στον αθλητισμό. Όταν, όμως, οι αθλητές είναι έως 12 ετών, δεν αρκούν για να περιγράψουν μια επιτυχημένη διοργάνωση.

Το Rocktober Classic της USA Water Polo, που πραγματοποιήθηκε από τις 9 έως τις 11 Οκτωβρίου στη Mesa της Arizona, συγκέντρωσε 42 ομάδες. Το πρόγραμμα περιλάμβανε κατηγορίες 12U Mixed και 12U Girls, ενώ τα τελικά αποτελέσματα παρουσιάστηκαν μέσα από πέντε διαφορετικές ενότητες: Rock, Roll, Rhythm, Rhyme και Rockstar.

Πέντε ομάδες αναδείχθηκαν νικήτριες. Πέντε διαφορετικές ομάδες έλαβαν βραβεία αθλητικού ήθους.

Αυτό δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

Περισσότεροι τρόποι να φύγεις με κάτι σημαντικό

Όσο μικρότερος είναι ο αθλητής, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη της διοργάνωσης να μη συμπυκνώνει ολόκληρη την εμπειρία σε ένα αποτέλεσμα.

Η ύπαρξη πολλών ξεχωριστών ενοτήτων δεν καταργεί τον ανταγωνισμό. Δημιουργεί, όμως, περισσότερα σημεία αναφοράς και περισσότερες ιστορίες επιτυχίας. Η απονομή βραβείων αθλητικού ήθους δίπλα στους αγωνιστικούς τίτλους στέλνει επίσης ένα καθαρό μήνυμα: ο τρόπος με τον οποίο παίζεις και συμπεριφέρεσαι έχει θέση στην επίσημη αναγνώριση.

Δεν γνωρίζουμε από μια ανακοίνωση αν κάθε παιδί αγωνίστηκε αρκετά, αν τα παιχνίδια ήταν ισορροπημένα ή αν όλοι οι προπονητές διαχειρίστηκαν σωστά τον χρόνο συμμετοχής. Αυτά χρειάζονται δεδομένα και παρατήρηση.

Γνωρίζουμε, όμως, τι επέλεξε η διοργάνωση να κάνει ορατό. Όχι μόνο τους πρωταθλητές, αλλά και πέντε ομάδες για το αθλητικό τους ήθος.

«Στην U12, το σημαντικότερο αποτέλεσμα δεν είναι ποιος σήκωσε το τρόπαιο. Είναι πόσα παιδιά έφυγαν θέλοντας να επιστρέψουν στην προπόνηση.»

Η κοινότητα δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο

Στο επίσημο πρόγραμμα υπήρχε ακόμη μια λεπτομέρεια που εύκολα προσπερνάμε: μια κοινή βραδιά με πίτσα και πισίνα για τους αθλητές.

Σε επίπεδο υψηλού πρωταθλητισμού, κάτι τέτοιο θα ήταν περιφερειακό. Στα 12, μπορεί να αποτελεί μέρος του ίδιου του αναπτυξιακού αποτελέσματος.

Ένα παιδί δεν παραμένει σε ένα δύσκολο άθλημα μόνο επειδή έμαθε καλύτερα το σουτ ή την άμυνα. Παραμένει επειδή συνδέθηκε με μια ομάδα, έκανε φίλους, απέκτησε αναμνήσεις και ένιωσε ότι ανήκει σε έναν χώρο μεγαλύτερο από τη δική του προπόνηση.

Το παιδικό πόλο ανταγωνίζεται πολλά άλλα αθλήματα, δραστηριότητες και απαιτήσεις της καθημερινότητας. Αν η εμπειρία περιοριστεί στην πίεση του αποτελέσματος, το άθλημα ζητά από ένα παιδί να επενδύσει πολύ πριν του δώσει αρκετούς λόγους να μείνει.

Η πλευρά που δεν πρέπει να εξιδανικεύσουμε

Το Rocktober δεν είναι αυτόματα ένα προσβάσιμο μοντέλο για όλους. Η επίσημη χρέωση συμμετοχής ήταν 950 δολάρια ανά ομάδα, πριν υπολογιστούν μετακινήσεις, διαμονή και τα υπόλοιπα έξοδα των οικογενειών και των συλλόγων.

Οι 42 συμμετοχές δείχνουν ισχυρή ζήτηση και οργανωμένη βάση. Δεν αποδεικνύουν, όμως, καθολική πρόσβαση. Μια διοργάνωση μπορεί να είναι εξαιρετική για όσους βρίσκονται μέσα και ταυτόχρονα δύσκολη να προσεγγιστεί από ομάδες με μικρότερο προϋπολογισμό ή από περιοχές χωρίς ανεπτυγμένο δίκτυο.

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η συζήτηση για την ανάπτυξη πρέπει να γίνει πιο ειλικρινής. Δεν αρκεί να δημιουργούμε δυνατές εμπειρίες. Χρειάζεται να εξετάζουμε ποια παιδιά έχουν τη δυνατότητα να τις ζήσουν.

Τι μπορεί να κρατήσει το ευρωπαϊκό παιδικό πόλο

Δεν χρειάζεται κάθε χώρα να αντιγράψει τα ονόματα, το μέγεθος ή την εμπορική μορφή του Rocktober. Μπορεί, όμως, να κρατήσει τέσσερις αρχές:

Πρώτον, περισσότερα παιχνίδια με πραγματικό αγωνιστικό νόημα για περισσότερες ομάδες.

Δεύτερον, επίσημη αναγνώριση της συμπεριφοράς και όχι μόνο της τελικής θέσης.

Τρίτον, κοινωνικές στιγμές που βοηθούν τα παιδιά να συνδέσουν το πόλο με τη χαρά και την κοινότητα.

Τέταρτον, διαρκής έλεγχος του κόστους και της πρόσβασης, ώστε η ποιότητα της εμπειρίας να μη γίνεται προνόμιο λίγων.

Στα 12, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα ποιος θα φτάσει στην κορυφή. Και ίσως αυτό δεν θα έπρεπε να είναι ακόμη το βασικό ερώτημα.

Η σωστή ερώτηση είναι απλούστερη: όταν το παιδί βγει από την πισίνα, θα θέλει να ξαναμπεί;

Αν η απάντηση είναι ναι, τότε η διοργάνωση έχει ήδη πετύχει κάτι που δεν χωρά σε έναν πίνακα αποτελεσμάτων.