Μετά τον αγώνα, τι χρειάζεται το παιδί σου από εσένα;
Ο αγώνας τελείωσε. Για το παιδί, όμως, ίσως όχι. Τι χρειάζεται πραγματικά ένας νεαρός αθλητής από τον γονέα του στη διαδρομή από την πισίνα μέχρι το σπίτι;
Απο Έλενα Ακτή · Αρχισυντάκτρια Νέας Γενιάς
Μετά τον αγώνα, τι χρειάζεται το παιδί σου από εσένα;
Μερικές φορές, όσα συμβαίνουν στη διαδρομή από την πισίνα μέχρι το σπίτι έχουν μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο νομίζουμε.
Ο αγώνας τελείωσε.
Το παιδί βγαίνει από την πισίνα κουρασμένο. Μπορεί να έχει κερδίσει. Μπορεί να έχει χάσει. Μπορεί να έχει παίξει εξαιρετικά ή να έχει κάνει το λάθος που ακόμη σκέφτεται.
Μπορεί να έβαλε το καθοριστικό γκολ.
Μπορεί να έχασε ένα πέναλτι.
Μπορεί να έμεινε περισσότερο στον πάγκο απ’ όσο περίμενε.
Μπορεί απλώς να μην ήταν η μέρα του.
Και λίγα λεπτά αργότερα μπαίνει στο αυτοκίνητο.
Ο αγώνας έχει τελειώσει.
Για το παιδί, όμως, ίσως όχι.
Ο αγώνας τελείωσε.
Το παιδί βγαίνει από την πισίνα κουρασμένο. Μπορεί να έχει κερδίσει. Μπορεί να έχει χάσει. Μπορεί να έχει παίξει εξαιρετικά ή να έχει κάνει το λάθος που ακόμη σκέφτεται.
Μπορεί να έβαλε το καθοριστικό γκολ.
Μπορεί να έχασε ένα πέναλτι.
Μπορεί να έμεινε περισσότερο στον πάγκο απ’ όσο περίμενε.
Μπορεί απλώς να μην ήταν η μέρα του.
Και λίγα λεπτά αργότερα μπαίνει στο αυτοκίνητο.
Ο αγώνας έχει τελειώσει.
Για το παιδί, όμως, ίσως όχι.
Η δεύτερη αξιολόγηση του αγώνα
Οι περισσότεροι γονείς θέλουν να βοηθήσουν.
Γι’ αυτό ρωτούν.
«Γιατί δεν σούταρες;»
«Τι έγινε σε εκείνη τη φάση;»
«Γιατί σε έβγαλε ο προπονητής;»
«Έπρεπε να δώσεις την μπάλα.»
«Σήμερα δεν ήσουν όπως συνήθως.»
Οι ερωτήσεις αυτές μπορεί να προέρχονται από πραγματικό ενδιαφέρον.
Για έναν νεαρό αθλητή, όμως, μπορεί να ακούγονται σαν να ξεκινά αμέσως μια δεύτερη αξιολόγηση.
Η πρώτη έγινε μέσα στην πισίνα.
Η δεύτερη γίνεται στο αυτοκίνητο.
Και ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή το παιδί να μη χρειάζεται καμία από τις δύο.
Ο αγώνας μπορεί να έχει τελειώσει. Το παιδί όμως μπορεί ακόμη να τον παίζει μέσα στο μυαλό του.
Οι περισσότεροι γονείς θέλουν να βοηθήσουν.
Γι’ αυτό ρωτούν.
«Γιατί δεν σούταρες;»
«Τι έγινε σε εκείνη τη φάση;»
«Γιατί σε έβγαλε ο προπονητής;»
«Έπρεπε να δώσεις την μπάλα.»
«Σήμερα δεν ήσουν όπως συνήθως.»
Οι ερωτήσεις αυτές μπορεί να προέρχονται από πραγματικό ενδιαφέρον.
Για έναν νεαρό αθλητή, όμως, μπορεί να ακούγονται σαν να ξεκινά αμέσως μια δεύτερη αξιολόγηση.
Η πρώτη έγινε μέσα στην πισίνα.
Η δεύτερη γίνεται στο αυτοκίνητο.
Και ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή το παιδί να μη χρειάζεται καμία από τις δύο.
Ο αγώνας μπορεί να έχει τελειώσει. Το παιδί όμως μπορεί ακόμη να τον παίζει μέσα στο μυαλό του.
Το παιδί ξέρει ότι έκανε λάθος
Αυτό είναι κάτι που συχνά ξεχνάμε.
Ο αθλητής που έχασε το πέναλτι το ξέρει.
Ο τερματοφύλακας που δέχθηκε ένα γκολ που θα μπορούσε να είχε αποκρούσει το ξέρει.
Ο παίκτης που έκανε τη λάθος πάσα το ξέρει.
Το παιδί που δεν έπαιξε καλά πιθανότατα το έχει καταλάβει πριν ακόμη ακουστεί η τελευταία κόρνα.
Δεν χρειάζεται πάντα κάποιος να του το εξηγήσει αμέσως.
Υπάρχει χρόνος για ανάλυση.
Υπάρχει η επόμενη προπόνηση.
Υπάρχει ο προπονητής.
Υπάρχει η επόμενη ευκαιρία.
Στη διαδρομή προς το σπίτι μπορεί να χρειάζεται κάτι εντελώς διαφορετικό.
Αυτό είναι κάτι που συχνά ξεχνάμε.
Ο αθλητής που έχασε το πέναλτι το ξέρει.
Ο τερματοφύλακας που δέχθηκε ένα γκολ που θα μπορούσε να είχε αποκρούσει το ξέρει.
Ο παίκτης που έκανε τη λάθος πάσα το ξέρει.
Το παιδί που δεν έπαιξε καλά πιθανότατα το έχει καταλάβει πριν ακόμη ακουστεί η τελευταία κόρνα.
Δεν χρειάζεται πάντα κάποιος να του το εξηγήσει αμέσως.
Υπάρχει χρόνος για ανάλυση.
Υπάρχει η επόμενη προπόνηση.
Υπάρχει ο προπονητής.
Υπάρχει η επόμενη ευκαιρία.
Στη διαδρομή προς το σπίτι μπορεί να χρειάζεται κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ίσως χρειάζεται απλώς τον γονέα του
Ο νεανικός αθλητισμός έχει ήδη αρκετή αξιολόγηση.
Υπάρχει επιλογή ομάδας.
Υπάρχει χρόνος συμμετοχής.
Υπάρχει αποτέλεσμα.
Υπάρχει ανταγωνισμός.
Υπάρχουν προπονητές, συμπαίκτες, αντίπαλοι και προσδοκίες.
Ο γονέας έχει έναν διαφορετικό ρόλο.
Όχι να διορθώσει κάθε λάθος.
Όχι να αναλύσει κάθε απόφαση του προπονητή.
Όχι να μετατρέψει τη διαδρομή προς το σπίτι σε ακόμη μία τεχνική ανάλυση του αγώνα.
Μερικές φορές αρκεί κάτι πολύ πιο απλό.
«Χάρηκα που σε είδα να παίζεις.»
Και μετά, ίσως, λίγη σιωπή.
Αν το παιδί θέλει να μιλήσει, θα μιλήσει.
Ο νεανικός αθλητισμός έχει ήδη αρκετή αξιολόγηση.
Υπάρχει επιλογή ομάδας.
Υπάρχει χρόνος συμμετοχής.
Υπάρχει αποτέλεσμα.
Υπάρχει ανταγωνισμός.
Υπάρχουν προπονητές, συμπαίκτες, αντίπαλοι και προσδοκίες.
Ο γονέας έχει έναν διαφορετικό ρόλο.
Όχι να διορθώσει κάθε λάθος.
Όχι να αναλύσει κάθε απόφαση του προπονητή.
Όχι να μετατρέψει τη διαδρομή προς το σπίτι σε ακόμη μία τεχνική ανάλυση του αγώνα.
Μερικές φορές αρκεί κάτι πολύ πιο απλό.
«Χάρηκα που σε είδα να παίζεις.»
Και μετά, ίσως, λίγη σιωπή.
Αν το παιδί θέλει να μιλήσει, θα μιλήσει.
Όταν το παιδί ανοίξει τη συζήτηση
Τότε ίσως το σημαντικότερο είναι πρώτα να ακούσουμε.
Όχι απαραίτητα να λύσουμε.
Αν πει ότι ο προπονητής δεν το έβαλε αρκετά, δεν σημαίνει ότι ο γονέας πρέπει αμέσως να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.
Αν πει ότι ένας συμπαίκτης δεν του έδωσε την μπάλα, δεν χρειάζεται να αναζητηθεί αμέσως κάποιος υπεύθυνος.
Αν πει «έπαιξα χάλια», ίσως η πρώτη απάντηση να μη χρειάζεται να είναι τεχνική.
Γιατί πίσω από αυτή τη φράση μπορεί να υπάρχει απογοήτευση, θυμός ή απλώς η ανάγκη να ακουστεί.
Το να ακούσεις το παιδί δεν σημαίνει ότι συμφωνείς με κάθε ερμηνεία του.
Σημαίνει ότι του δίνεις χώρο να επεξεργαστεί αυτό που μόλις έζησε.
Τότε ίσως το σημαντικότερο είναι πρώτα να ακούσουμε.
Όχι απαραίτητα να λύσουμε.
Αν πει ότι ο προπονητής δεν το έβαλε αρκετά, δεν σημαίνει ότι ο γονέας πρέπει αμέσως να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.
Αν πει ότι ένας συμπαίκτης δεν του έδωσε την μπάλα, δεν χρειάζεται να αναζητηθεί αμέσως κάποιος υπεύθυνος.
Αν πει «έπαιξα χάλια», ίσως η πρώτη απάντηση να μη χρειάζεται να είναι τεχνική.
Γιατί πίσω από αυτή τη φράση μπορεί να υπάρχει απογοήτευση, θυμός ή απλώς η ανάγκη να ακουστεί.
Το να ακούσεις το παιδί δεν σημαίνει ότι συμφωνείς με κάθε ερμηνεία του.
Σημαίνει ότι του δίνεις χώρο να επεξεργαστεί αυτό που μόλις έζησε.
Και όταν κερδίσει;
Το ίδιο ισχύει και τότε.
Η στήριξη δεν πρέπει να εμφανίζεται μόνο μετά την ήττα.
Ένα παιδί δεν χρειάζεται να μάθει να συνδέει την αποδοχή με τα γκολ, τις αποκρούσεις, τα λεπτά συμμετοχής ή το αποτέλεσμα.
Γιατί κάποια στιγμή θα έρθει ένας κακός αγώνας.
Μπορεί να έρθει ένας τραυματισμός.
Μπορεί να υπάρξει μια περίοδος στον πάγκο.
Μπορεί να εμφανιστεί ένας καλύτερος παίκτης.
Θα υπάρξει απογοήτευση.
Και τότε έχει σημασία να γνωρίζει ότι ένα πράγμα παραμένει σταθερό.
Η σχέση με τον γονέα του δεν εξαρτάται από την απόδοσή του.
Το ίδιο ισχύει και τότε.
Η στήριξη δεν πρέπει να εμφανίζεται μόνο μετά την ήττα.
Ένα παιδί δεν χρειάζεται να μάθει να συνδέει την αποδοχή με τα γκολ, τις αποκρούσεις, τα λεπτά συμμετοχής ή το αποτέλεσμα.
Γιατί κάποια στιγμή θα έρθει ένας κακός αγώνας.
Μπορεί να έρθει ένας τραυματισμός.
Μπορεί να υπάρξει μια περίοδος στον πάγκο.
Μπορεί να εμφανιστεί ένας καλύτερος παίκτης.
Θα υπάρξει απογοήτευση.
Και τότε έχει σημασία να γνωρίζει ότι ένα πράγμα παραμένει σταθερό.
Η σχέση με τον γονέα του δεν εξαρτάται από την απόδοσή του.
Υπάρχει χρόνος για τις δύσκολες συζητήσεις
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι οι γονείς δεν πρέπει να συζητούν για τον αθλητισμό με τα παιδιά τους.
Το αντίθετο.
Αυτές οι συζητήσεις μπορούν να είναι πολύτιμες.
Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια συζήτηση και στην άμεση αποτίμηση ενός αγώνα όταν το συναίσθημα είναι ακόμη έντονο.
Μερικές ώρες αργότερα ή την επόμενη ημέρα, μία απλή ερώτηση μπορεί να ανοίξει μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.
«Εσύ πώς ένιωσες στον αγώνα;»
Και τότε ο γονέας μπορεί να ακούσει κάτι που δεν θα άκουγε ποτέ πέντε λεπτά μετά την τελευταία κόρνα.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι οι γονείς δεν πρέπει να συζητούν για τον αθλητισμό με τα παιδιά τους.
Το αντίθετο.
Αυτές οι συζητήσεις μπορούν να είναι πολύτιμες.
Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια συζήτηση και στην άμεση αποτίμηση ενός αγώνα όταν το συναίσθημα είναι ακόμη έντονο.
Μερικές ώρες αργότερα ή την επόμενη ημέρα, μία απλή ερώτηση μπορεί να ανοίξει μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.
«Εσύ πώς ένιωσες στον αγώνα;»
Και τότε ο γονέας μπορεί να ακούσει κάτι που δεν θα άκουγε ποτέ πέντε λεπτά μετά την τελευταία κόρνα.
Το παιδί έχει ήδη προπονητή
Ο προπονητής είναι εκεί για να διορθώσει τεχνικές λεπτομέρειες.
Για να εξηγήσει την τακτική.
Για να αποφασίσει ποιος θα παίξει.
Για να απαιτήσει περισσότερα.
Για να αξιολογήσει.
Ο ρόλος του γονέα είναι διαφορετικός.
Και ίσως αυτή η διαφορά είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορούμε να προστατεύσουμε στον νεανικό αθλητισμό.
Γιατί στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας στην πισίνα, το παιδί μπορεί να μη χρειάζεται άλλη μία ανάλυση του αγώνα.
Μπορεί να χρειάζεται απλώς να ξέρει ότι κάποιος το είδε.
Όχι ως βασικό ή αναπληρωματικό.
Όχι ως σκόρερ ή τερματοφύλακα.
Όχι ως τον παίκτη που κέρδισε ή έχασε.
Αλλά απλώς ως το παιδί του.
Ο προπονητής είναι εκεί για να διορθώσει τεχνικές λεπτομέρειες.
Για να εξηγήσει την τακτική.
Για να αποφασίσει ποιος θα παίξει.
Για να απαιτήσει περισσότερα.
Για να αξιολογήσει.
Ο ρόλος του γονέα είναι διαφορετικός.
Και ίσως αυτή η διαφορά είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορούμε να προστατεύσουμε στον νεανικό αθλητισμό.
Γιατί στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας στην πισίνα, το παιδί μπορεί να μη χρειάζεται άλλη μία ανάλυση του αγώνα.
Μπορεί να χρειάζεται απλώς να ξέρει ότι κάποιος το είδε.
Όχι ως βασικό ή αναπληρωματικό.
Όχι ως σκόρερ ή τερματοφύλακα.
Όχι ως τον παίκτη που κέρδισε ή έχασε.
Αλλά απλώς ως το παιδί του.
Το παιδί σου έχει ήδη έναν προπονητή. Από εσένα χρειάζεται έναν γονέα.
YARE PARENTS
Στο YARE PARENTS μιλάμε για την πλευρά του νεανικού water polo που δεν τελειώνει όταν ο αθλητής βγαίνει από την πισίνα.
Για την πίεση. Τον χρόνο συμμετοχής. Τις ήττες. Τις προσδοκίες. Τη σχέση με τον προπονητή. Και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη στήριξη ενός νεαρού αθλητή και στην υπερβολική παρέμβαση στην αθλητική του πορεία.
Γιατί η ανάπτυξη ενός νεαρού αθλητή δεν αφορά μόνο το πώς παίζει.
Αφορά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει.
YARE WATER POLO MEDIA
WHERE WATER POLO LIVES. EVERY DAY.
Στο YARE PARENTS μιλάμε για την πλευρά του νεανικού water polo που δεν τελειώνει όταν ο αθλητής βγαίνει από την πισίνα.
Για την πίεση. Τον χρόνο συμμετοχής. Τις ήττες. Τις προσδοκίες. Τη σχέση με τον προπονητή. Και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη στήριξη ενός νεαρού αθλητή και στην υπερβολική παρέμβαση στην αθλητική του πορεία.
Γιατί η ανάπτυξη ενός νεαρού αθλητή δεν αφορά μόνο το πώς παίζει.
Αφορά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει.
YARE WATER POLO MEDIA
WHERE WATER POLO LIVES. EVERY DAY.