ΚΛΕΙΣΤΟ ΑΘΛΗΜΑ;

Το πόλο ζητά περισσότερη προβολή. Αλλά πόσο εύκολο είναι να το ανακαλύψει κάποιος που δεν βρίσκεται ήδη μέσα σε αυτό;

YARE EDITORIAL

Το πόλο έχει ένα μόνιμο παράπονο:

«Δεν έχουμε την προβολή που αξίζουμε.»

Μπορεί να είναι αλήθεια.

Υπάρχει όμως μια πιο δύσκολη και ίσως πιο άβολη ερώτηση:

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΑΡΚΕΤΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ;

Είναι εύκολο να κοιτάμε προς τα έξω.

Στην τηλεόραση που δεν δείχνει αρκετό πόλο.

Στα media που δεν του δίνουν τον χώρο που θα θέλαμε.

Στους χορηγούς που επιλέγουν μεγαλύτερα αθλήματα.

Στο κοινό που δεν γεμίζει πάντα τις εξέδρες.

Είναι δυσκολότερο να κοιτάξουμε προς τα μέσα.

Να αναρωτηθούμε αν ένας άνθρωπος που δεν έχει καμία σχέση με το πόλο μπορεί εύκολα να βρει έναν αγώνα, να καταλάβει μια διοργάνωση, να γνωρίσει έναν παίκτη και τελικά να αποκτήσει έναν λόγο για να επιστρέψει.

Γιατί αν αυτό είναι δύσκολο, τότε το πρόβλημα της προβολής δεν βρίσκεται μόνο έξω από το πόλο.

Βρίσκεται και μέσα σε αυτό.

ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΟΡΤΑ

Το ίδιο το άθλημα έχει σχεδόν όλα όσα χρειάζεται για να δημιουργήσει θέαμα.

Ταχύτητα.
Δύναμη.
Τακτική.
Επαφή.
Προσωπικές μονομαχίες.
Εντυπωσιακά σουτ.
Μεγάλες αποκρούσεις.

Και παιχνίδια που μπορούν να κριθούν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα αυτό που συμβαίνει μέσα στο νερό.

Το πρόβλημα αρχίζει πριν κάποιος φτάσει εκεί.

Πότε είναι ο αγώνας;

Πού μεταδίδεται;

Ποιοι παίζουν;

Ποια διοργάνωση είναι αυτή;

Γιατί έχει σημασία;

Ποιον παίκτη αξίζει να προσέξω;

Για κάποιον που βρίσκεται χρόνια μέσα στο άθλημα, οι απαντήσεις μπορεί να μοιάζουν αυτονόητες.

Για έναν νέο θεατή δεν είναι.

Το πόλο συχνά περιμένει από το κοινό να το αναζητήσει, αντί να πηγαίνει το ίδιο προς το κοινό.

ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠ’ ΕΞΩ ΟΧΙ.

Οι άνθρωποι του πόλο γνωρίζουν τον δικό τους χάρτη.

Γνωρίζουν τις ομάδες, τις διοργανώσεις, τους παίκτες και τους προπονητές.

Ξέρουν περίπου πού πρέπει να ψάξουν για ένα πρόγραμμα, ένα αποτέλεσμα ή μια μετάδοση.

Αλλά υπάρχει μια παγίδα:

Επειδή εμείς ξέρουμε, θεωρούμε πολλές φορές ότι η πληροφορία είναι εύκολη για όλους.

Δεν είναι.

Και δεν είναι υποχρέωση ενός νέου θεατή να μάθει πρώτα τον εσωτερικό μηχανισμό του αθλήματος για να μπορέσει να το παρακολουθήσει.

Αν χρειάζεται να γνωρίζεις ήδη το πόλο για να μπορείς να ακολουθήσεις το πόλο, δημιουργείται ένας κύκλος που δυσκολεύεται να μεγαλώσει.

Αθλητές.

Οικογένειες.

Προπονητές.

Παλιότεροι παίκτες.

Φίλοι των συλλόγων.

Ένας κόσμος που αγαπά πραγματικά το άθλημα.

Αλλά πολύ συχνά παραμένει:

Ο ΙΔΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.

ΕΧΟΥΜΕ ΑΘΛΗΤΕΣ.

ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ;

Κάθε μεγάλο άθλημα έχει πρόσωπα.

Δεν θυμόμαστε μόνο αποτελέσματα.

Θυμόμαστε ανθρώπους.

Και εδώ το πόλο έχει τεράστιο ανεκμετάλλευτο υλικό.

Ποιος είναι ο νεαρός παίκτης που μόλις έκανε το επόμενο βήμα;

Ποια αθλήτρια ξεχώρισε σε ένα διεθνές youth tournament;

Ποιος τερματοφύλακας άλλαξε έναν αγώνα;

Ποιος παίκτης πέρασε χρόνια στις ηλικιακές κατηγορίες και σήμερα βρίσκεται στην πρώτη ομάδα;

Τι θυσία χρειάστηκε για να φτάσει εκεί;

Τα παιδιά δεν συνδέονται συναισθηματικά με ένα φύλλο αγώνα.

Συνδέονται με πρόσωπα, ιστορίες και διαδρομές.

Κι όμως, πολλές φορές ένας αθλητής πραγματοποιεί μια εξαιρετική διοργάνωση και λίγες ημέρες αργότερα η ιστορία του έχει ήδη χαθεί κάτω από το επόμενο αποτέλεσμα.

Έχουμε παίκτες.

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ.

ΤΟ YOUTH WATER POLO ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Στις αναπτυξιακές ηλικίες υπάρχουν ιστορίες παντού.

Ένα νέο ταλέντο που εμφανίζεται.

Ένα παιδί που κάνει την πρώτη του διεθνή διοργάνωση.

Μια αθλήτρια που μετακινείται σε άλλη χώρα.

Ένας τερματοφύλακας που πραγματοποιεί το τουρνουά της ζωής του.

Ένας 16χρονος που αρχίζει να προπονείται με την πρώτη ομάδα.

Η αρχή μιας διαδρομής που κανείς δεν γνωρίζει ακόμη πού μπορεί να οδηγήσει.

Κι όμως, πολλές φορές το δημόσιο αποτύπωμα μιας ολόκληρης youth διοργάνωσης καταλήγει σε κάτι σαν:

12 : 8

ΤΕΛΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

Και μετά περνάμε στον επόμενο αγώνα.

Αλλά το σκορ μάς λέει ποιος κέρδισε.

Δεν μας λέει τι συνέβη.

Δεν μας λέει ποιος ξεχώρισε.

Δεν μας λέει ποιος εξελίσσεται.

Δεν μας λέει ποια ιστορία μόλις ξεκίνησε.

Και αν θέλουμε τα νέα παιδιά να ονειρεύονται το πόλο, πρέπει πρώτα να μπορούν να δουν εκείνους που βρίσκονται λίγα βήματα μπροστά τους.

ΒΑΛΑΜΕ ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ ΚΟΙΝΟ.

Η αύξηση των διαθέσιμων μεταδόσεων είναι σημαντική.

Αλλά το streaming από μόνο του δεν είναι στρατηγική προβολής.

Ο θεατής πρέπει πρώτα να γνωρίζει ότι ο αγώνας υπάρχει.

Μετά πρέπει να μπορεί να βρει εύκολα πού μεταδίδεται.

Να γνωρίζει ποιοι παίζουν.

Να καταλαβαίνει γιατί ο συγκεκριμένος αγώνας έχει ενδιαφέρον.

Και όταν τελειώσει, η ιστορία δεν μπορεί απλώς να εξαφανίζεται.

Χρειάζονται:

Highlights.

Στατιστικά.

Φωτογραφίες.

Δηλώσεις.

Πρόσωπα.

Ιστορίες.

Η κάμερα καταγράφει έναν αγώνα. Δεν δημιουργεί από μόνη της κοινό.

ΤΑ SOCIAL MEDIA ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ

Κάποτε ένα μικρότερο άθλημα χρειαζόταν σχεδόν υποχρεωτικά την τηλεόραση για να αποκτήσει μεγάλη προβολή.

Σήμερα οι κανόνες είναι διαφορετικοί.

Ένας παίκτης μπορεί να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από μία φάση.

Μια ομάδα μπορεί να δημιουργήσει δικό της κοινό.

Ένα youth tournament μπορεί να αποκτήσει ταυτότητα πριν καν παιχτεί ο πρώτος αγώνας.

Ένας 15χρονος μπορεί να ανακαλύψει το πόλο στο κινητό του χωρίς να έχει μπει ποτέ σε κολυμβητήριο.

Αυτό αλλάζει τα πάντα.

Γιατί πλέον το ερώτημα δεν είναι μόνο:

«ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ;»

Είναι και:

«ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΟΥΝ;»

«ΤΟ ΠΟΛΟ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ»

Είναι μια εύκολη φράση.

Αλλά πριν την αποδεχτούμε, αξίζει να προηγηθεί μια άλλη ερώτηση:

ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΜΕ ΠΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;

Δημιουργήσαμε προσμονή πριν από έναν σημαντικό αγώνα;

Συστήσαμε τους πρωταγωνιστές του;

Εξηγήσαμε σε έναν νέο θεατή γιατί πρέπει να τον ενδιαφέρει;

Κρατήσαμε ζωντανή την ιστορία μετά το τελευταίο σφύριγμα;

Δώσαμε σε κάποιον που είδε ένα εκπληκτικό γκολ έναν εύκολο τρόπο να μάθει ποιος το πέτυχε και πότε μπορεί να ξαναδεί αυτόν τον παίκτη;

Δεν μπορούμε να περιμένουμε από το κοινό να δημιουργήσει σχέση με ένα άθλημα που:

Δεν του συστήνεται συστηματικά.

ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΜΙΛΑΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ;

Ίσως αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση απ’ όλες.

Όταν επικοινωνούμε το πόλο, σε ποιον πραγματικά μιλάμε;

Σε εκείνον που ήδη γνωρίζει;

Ή σε εκείνον που θα μπορούσε να το ανακαλύψει σήμερα;

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:

«Ενημερώνω όσους αγαπούν ήδη το πόλο.»

και στο:

«Κάνω κάποιον να θέλει να γνωρίσει το πόλο.»

Το πρώτο κρατά ζωντανή μια κοινότητα.

Το δεύτερο τη μεγαλώνει.

Το άθλημα χρειάζεται και τα δύο.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΛΟ

Το πόλο δεν χρειάζεται να γίνει ποδόσφαιρο.

Ούτε μπάσκετ.

Δεν χρειάζεται τεχνητό θέαμα ή να χάσει την ταυτότητά του κυνηγώντας μερικά περισσότερα views.

Ίσως χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο:

ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ.

Την ένταση κάτω από το νερό.

Τη στρατηγική πίσω από μία φαινομενικά απλή πάσα.

Την ψυχολογία του τερματοφύλακα στο πέναλτι.

Τη μονομαχία στα δύο μέτρα.

Τη ζωή ενός παιδιού που προπονείται χρόνια για μια ευκαιρία.

Τον παίκτη πίσω από το σκουφάκι.

Αυτά δεν είναι αδυναμίες του πόλο.

Είναι το περιεχόμενό του.

ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΟΛΟ ΕΝΑ ΚΛΕΙΣΤΟ ΑΘΛΗΜΑ;

Ίσως όχι από πρόθεση.

Αλλά ένα άθλημα δεν χρειάζεται να κλείσει συνειδητά την πόρτα για να γίνει δύσκολο να μπεις μέσα.

Αρκεί η πληροφορία να είναι δύσκολη.

Οι πρωταγωνιστές να παραμένουν άγνωστοι.

Οι ιστορίες να χάνονται.

Οι αγώνες να περνούν χωρίς συνέχεια.

Και το ίδιο κοινό να μιλά ξανά και ξανά στον εαυτό του.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να λέμε ότι το πόλο αξίζει μεγαλύτερη προβολή.

Πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να την αποκτήσει.

Να κάνουμε τον αγώνα εύκολο να βρεθεί.

Τον παίκτη εύκολο να γνωριστεί.

Τη διοργάνωση εύκολο να ακολουθηθεί.

Και την ιστορία αρκετά δυνατή ώστε κάποιος να θέλει να επιστρέψει.

Το πόλο έχει ήδη αρκετούς ανθρώπους που το αγαπούν.

Η πραγματική ευκαιρία βρίσκεται τώρα σε εκείνους που:

ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ.

Για χρόνια η ερώτηση ήταν:

«ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ;»

Ίσως ήρθε η στιγμή να κάνουμε την πιο άβολη:

ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΑΜΕ ΠΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΟΥΝ;

BY BLACK CAP

YARE

Where Water Polo Lives. Every Day.